Madryt, Paryż, Rotterdam: Czy Ortega–Araújo naprawdę znalazł klucz w walce z Josemarią

Dwa mecze, w odstępie sześciu dni, i dwa scenariusze, które wydają się niemal niekompatybilne.

do Madrytu, Paula Josemaría i Bea González pokonały Martę Ortegę i Sofię Araújo 6/0 6/2 w ćwierćfinale. Jednostronny mecz, w którym hiszpańska para od razu narzuciła swój rytm. Sześć dni później, na korcie Philippe-Chatrier, układ sił uległ całkowitej zmianie: Ortega i Araújo wygrali 2/6 7/6 7/6 po 3 godzinach i 15 minutach walki oraz obronionych pięciu piłek meczowych. .

Czy to prosta konsekwencja dużo gorszych warunków na kortach Rolanda-Garrosa, czy też pierwsza prawdziwa odpowiedź taktyczna, jaką znalazła para hiszpańsko-portugalska?

Zbliża się mecz w Rotterdamie, gdzie czterech piłkarzy może spotkać się ponownie, więc warto zadać to pytanie.

Madryt: Nie da się uciec od presji

Mecz 6/0 6/2 w Madrycie pokazał najpierw, że Ortega i Araújo nie potrafią ustalić własnego schematu gry.

W starciu z Josemaríą i Gonzálezem niebezpieczeństwo tkwi właśnie tam. Kiedy hiszpańska para potrafi grać wystarczająco blisko siatki i szybko przejąć piłkę, Paula Josemaría niesamowicie przyspiesza tempo , podczas gdy Bea González dysponuje pełnym repertuarem zagrań powietrznych, aby przypieczętować zwycięstwo.

Ortega i Araújo znaleźli się w trudnej sytuacji, którą trudno było przełamać: bronili nisko, pod presją zagrali lobem, ponownie zostali trafieni strzałem na głowę i zaczynali od nowa.

Madryt prawie nigdy nie dał parze numer 5 czasu na przygotowanie czegokolwiek innego.

Problemem było więc nie tylko bronienie większej liczby osób, ale także znalezienie jak przekształcić obronę w realną szansę na odzyskanie siatki .

W Paryżu lob staje się o wiele ważniejszy

To prawdopodobnie jedna z pierwszych rzeczy, na które należy zwrócić uwagę w kontekście zemsty Paryżan.

W meczu z Beą González nie wszystkie lobsy są sobie równe. Źle wykonany lob, który pozwala jej ustawić się pod piłką, często opóźnia nieuniknione tylko o kilka sekund. Prawdziwym celem jest zmuszenie jej do zagrania piłki do tyłu lub wydłużenie trajektorii lotu na tyle, by uniemożliwić Josemaríi i Gonzálezowi utrzymanie idealnej pozycji ofensywnej.

Na kortach Rolanda Garrosa spokojniejsze warunki z pewnością pomogły.

Piłka wychodzi trudniej, trudniej jest znaleźć ostatnie uderzenie, a para zdolna obronić się przed kilkoma dodatkowymi uderzeniami może stopniowo zmienić przebieg wymiany.

Ale Ortega i Araújo odnieśli szczególny sukces w aby przedłużyć te sekwencje na tyle długo, aby zmienić równowagę sił .

Drugi set jest tego najlepszym przykładem. Zaczynają podkręcać tempo meczu, stawiać większy opór w wymianach, a nawet zdobywają cztery punkty setowe przy stanie 6/5, zanim w końcu wygrywają seta w tie-breaku.

To już nie Josemaría-González systematycznie wybiera długość i rytm punktu.

Odpychanie Pauli Josemaríi przed poszukiwaniem Bei González

To właśnie tutaj kryje się najciekawszy rozwój sytuacji. Niebezpieczeństwo polegałoby na sprowadzeniu planu do: homar Bea González .
Prawdziwy problem jest bardziej globalny. Musimy zapobiec temu, by Paula Josemaría zbyt często grała ofensywnie i zbyt wcześnie w rajdzie.

Kiedy może przejąć piłkę, zająć środek pola lub przerwać trajektorię, jej dynamika natychmiast daje partnerowi przewagę. I odwrotnie, gdy musi bronić się kilka centymetrów niżej lub zagrać dodatkową piłkę od tyłu, struktura punktu ulega zmianie.

Ortega posiada dokładnie takie cechy, jakie są potrzebne do gry na tym polu: zróżnicowanie wysokości, precyzję i umiejętność przyjmowania wielu uderzeń bez konieczności natychmiastowego szukania zwycięskiego uderzenia.

Wówczas cel staje się mniej istotny wygrać punkt bezpośrednio niż stopniowo zmieniać średnią pozycję przeciwników.

Gdy Josemaría zostaje odepchnięty, Araújo może przedostać się dalej w pole.

Araújo: różnica, gdy punkt staje się neutralny

To prawdopodobnie drugi ważny punkt dla Paryża. Sofia Araújo zakończyła mecz z 33 zwycięskie rzuty przy zaledwie ośmiu niewymuszonych błędach W meczu, w którym presja cały czas rosła, to było coś znaczącego.

Ponieważ Araújo nie musi dominować w punkcie od pierwszego uderzenia, aby być groźnym. Jeśli Ortega zdoła przedłużyć wymianę i sprowadzić parę z powrotem na neutralną pozycję, Portugalka może wykorzystać swoją siłę, aby odwrócić losy spotkania.

Podział ról staje się wówczas o wiele wyraźniejszy: Ortega stabilizuje, buduje i absorbuje; Araújo może przyspieszyć, gdy pojawi się prawdziwe okno.

Centrum, kolejny istotny obszar pojedynku

W obliczu Josemaríi i Gonzáleza, kluczowe staje się również zarządzanie ośrodkiem.

Jeśli Ortega i Araújo rozproszą się za bardzo, aby chronić swoje linie diagonalne, Paula może zająć tę przestrzeń i przyspieszyć. Jednak zbyt agresywna obrona natychmiast odsłania zawodników z zewnątrz.

Wyzwaniem jest zatem zachowanie wystarczającej zwartości, aby uniemożliwić Josemaríi systematyczne przejmowanie inicjatywy między dwoma zawodnikami, nie oddając jednocześnie zbyt wiele terenu po obu stronach.

To również pozwala Ortedze i Araújo, gdy odzyskują siatkę, utrzymaj to trochę dłużej .

A w starciu z tak wybuchową parą, kilka dodatkowych strzałów zagranych z pozycji atakującej może całkowicie odmienić losy meczu.

Ale Paryż nie stanowi jeszcze dowodu

To właśnie tutaj Rotterdam staje się interesujący. Bo paryski wynik pozostaje niezwykle nietypowy.

Josemaría i González uzyskali pięć piłek meczowych , w tym trzy w decydującym tie-breaku, gdy prowadzili 6:3. Mimo wszystko byli więc o kilka punktów od wygrania tego meczu.

Powiedzenie, że Ortega i Araújo znaleźli już ostatecznie rozwiązanie, byłoby zatem przesadą. Paryż raczej pokazuje, że znaleźli konfiguracja, w której pojedynek staje się grywalny .

Warunki panujące na kortach Rolanda Garrosa prawdopodobnie dodatkowo wzmocniły skuteczność tej strategii: więcej czasu na obronę, mniej natychmiastowych, decydujących uderzeń z powietrza i więcej okazji do odbudowy punktu.

Czy na szybszym torze ta sama jakość lobów da Ortedze wystarczająco dużo czasu, by wrócić na prowadzenie? Czy Araújo będzie w stanie utrzymać tę samą formę, mając mniej czasu na przygotowanie przyspieszeń? I przede wszystkim, czy Bea González odzyska zdolność do finiszowania z przewagą?

Rotterdam jako trzeci akt

Trzecia konfrontacja mogłaby pozwolić nam rozróżnić dwie rzeczy.

Paryż pozostanie więc w gruncie rzeczy produktem bardzo szczególnego kontekstu: powolnego toru, niekończącego się meczu i pięciu obronionych piłek meczowych.

Zarówno Ortega, jak i Araújo potrafią odtworzyć kilka elementów — głębokość lobów, zdolność do odpierania ataków Josemaríi, zajęcie środka pola i lepsze utrzymanie siatki — a wtedy będziemy musieli uznać, że coś naprawdę się zmieniło w tym pojedynku.

Być może jeszcze tego nie znaleźli la klucz. Ale po Madrycie Paryż przynajmniej pokazał, że znalazł ten pierwszy.

Antoine Tricolet

Odkryłem Padel Trafiłem do Hiszpanii przypadkiem, na kempingu. Od razu mnie wciągnęło; pasjonuję się padlem, śledzę wiadomości międzynarodowe i regionalne z takim samym entuzjazmem, jak sam sport.