Mistrzostwa Świata miały rozpocząć się od zwycięstwa nad Holandią, zanim Les Bleus mieli stawić czoła, niemal z całkowitą swobodą, argentyńskiej potędze. Scenariusz całkowicie się zmienił w poniedziałek w Dosze. Porażka 2:1 z Holendrami w meczu, który wydawał się być w zasięgu ręki, Francja wykorzystała już znaczną część swojego marginesu błędu.

Dylan Guichard i Timéo Fonteny przegrali 6:1, 7:5 ze Stenem Richtersem i Thijsem Roperem. Maxime Joris i Johan Bergeron uratowali sytuację francuskiej drużyny po przegraniu pierwszego seta, pokonując Meijer/Nolten 1:6, 6:3, 7:5. Wszystko rozstrzygnęło się w trzecim meczu, w którym Thomas Leygue i Bastien Blanqué, obrońcy tytułu mistrzowskiego, przegrali 6:4, 1:6, 6:3 z Bartem Van Opstalem i Julianem Prinsem.

Porażka jest niewątpliwie wielkim rozczarowaniem. Przede wszystkim jednak daje cenne lekcje przed zbliżającym się meczem Francji z Argentyną. Bo w składzie z Tapią, Chingotto, Stupaczukiem, Di Nenno, Augsburgerem, Libaakiem, Alfonso i Arce, próba powtórzenia trzech wyjściowych par z meczu z Holandią wydaje się mało uzasadniona.

Pytanie do Pabla Aymy jest teraz proste:  Jak możemy wychować dwie francuskie pary zdolne do dokonania tak wielkiego wyczynu? 

Holandia zignorowała planowany scenariusz.

Na papierze skład Francji na mecz z Holandią miał sens. Guichard i Fonteny połączyli siły dwóch najbardziej utalentowanych francuskich piłkarzy młodego pokolenia. Leygue i Blanqué stworzyli najbardziej doświadczony i uznany w kraju duet, zaledwie kilka tygodni po zdobyciu tytułu mistrza Francji. W pomocy oczekiwano, że Joris i Bergeron zapewnią stabilność.

Ale szlak opowiadał inną historię.

Guichard i Fonteny mieli niezwykle trudny początek meczu, zanim odnaleźli formę w drugim secie. Leygue i Blanqué również udowodniły, że potrafią całkowicie odwrócić losy meczu, dominując w drugim secie, ale nie udało im się utrzymać tej dynamiki w trzecim secie.

Z kolei jedyną francuską parą, która wygrała, była ta, która najgorzej zaczęła. Przegrywając początkowo 6:1, Joris i Bergeron zdołali utrzymać się w grze, odwrócić losy meczu i zapewnić sobie punkt pod koniec trzeciego seta.

Przed meczem z Argentyną należy koniecznie wziąć ten wynik pod uwagę.

Pierwsza decyzja: nie rozdzielać Jorisa/Bergeron

W tak krótkich rozgrywkach pewność siebie jest bardzo ważna. Maxime Joris i Johan Bergeron właśnie zdobyli jedyny punkt dla Francji w meczu z Holandią.

Oczywiście istnieją partnerstwa, które teoretycznie są silniejsze na papierze, ale po co od razu rozbijać parę, która po prostu dobrze sobie radzi z presją?

Ich zwycięstwo nie było idealne. Wynik 1/6 w pierwszym secie o tym przypomina. Ale ich umiejętność utrzymania się w meczu, odwrócenia losów meczu, a przede wszystkim zamknięcia trzeciego seta wynikiem 7/5 to dokładnie taki scenariusz, jakiego Francja będzie potrzebowała w meczu z Argentyną.

Stając naprzeciwko zawodników o niemal każdej przewadze w grze, Les Bleus prawdopodobnie nie będą w stanie kontrolować meczów od początku do końca. Będą musieli przetrwać okresy presji, zacisnąć zęby i wykorzystać nadarzające się okazje.

Joris-Bergeron właśnie to zrobił.

 Pierwsza para: Maxime Joris – Johan Bergeron. 

Leygue/Guichard: połączenie dwóch głównych francuskich gałęzi

To jest prawdopodobnie najbardziej obraźliwa opcja.

Thomas Leygue i Dylan Guichard to obecnie dwaj Francuzi, którzy wykazali się największymi umiejętnościami w rywalizacji z czołowymi międzynarodowymi tenisistami. Guichard pokonał w Lyonie w tym sezonie Sanyo Gutiérreza i Javiego Garrido z Adamem Axelssonem, a Leygue został pierwszym Francuzem, który dotarł do czwartej rundy turnieju wielkoszlemowego we wrześniu, na kortach Rolanda Garrosa.

Przede wszystkim, ich partnerstwo naturalnie się uzupełnia: Guichard jest lewonożny i gra po prawej stronie, podczas gdy Leygue może grać na lewej stronie.

W meczu z Holandią Pablo Ayma zdecydował się rozdzielić dwóch najwyżej notowanych zawodników, aby rozłożyć siły, ale ta decyzja się nie opłaciła. W meczu z Argentyną strategia mogła być zupełnie inna.

Francja nie będzie faworytem w żadnym z trzech meczów. Dlatego poszukiwanie trzech wyrównanych duetów może nie leżeć już w ich interesie. Muszą zamiast tego stworzyć co najmniej jedną parę zdolną do realnego zagrożenia dla argentyńskiego duetu przez półtorej godziny.

Leygue–Guichard ma prawdopodobnie najwyższy sufit.

Leygue wnosi siłę, grę w powietrzu i umiejętność zdobywania punktów. Guichard potrafi stworzyć dużo miejsca po prawej stronie, przyspieszyć lewą nogą i w dużej mierze wspierać akcję.

To byłoby ryzykowne. Ale w meczu z Argentyną brak ryzyka może być jeszcze bardziej niebezpieczny.

 Druga para: Thomas Leygue – Dylan Guichard. 

A dla trzeciego? Blanqué/Boronad, zamiast reprodukować Blanqué/Leygue

Tutaj wybór staje się znacznie trudniejszy.

Oczywiście kuszące byłoby pozostawienie Blanqué i Leygue w wyjściowym składzie. Obaj panowie właśnie zdobyli razem mistrzostwo Francji i łączą ich takie porozumienie, którego nie da się odbudować w kilka dni. Porażka z Holandią nie powinna przekreślić wszystkiego, co zbudowali.

Jednak przeniesienie Leygue'a do Guicharda wymusza przebudowę trzeciego duetu.

Stowarzyszenie  Bastien Blanqué / Yoan Boronad  Miałoby to sens. Co więcej, nie jest to całkowicie eksperymentalne: obaj panowie już w tym sezonie dzielili tor w ramach cyklu FIP.

Blanqué wniósłby ogromne doświadczenie nabyte w rozgrywkach drużynowych, natomiast Boronad wniósłby świeżość, jakość gry piłką i przede wszystkim beztroskie podejście, co może okazać się cenne w meczu, w którym presja będzie spoczywać głównie na Argentynie.

Byłaby tu też ciekawa logika pokoleniowa: otoczenie młodego Francuza graczem, który doskonale zna ten rodzaj meczu, zamiast wystawiania dwóch bardzo młodych graczy przeciwko drużynie mistrzów świata.

 Trzecia para: Bastien Blanqué – Yoan Boronad. 

To oznaczałoby, że Timéo Fonteny i Jérémy Robert będą siedzieć na ławce rezerwowych w tym meczu. To rzeczywiście trudna decyzja, biorąc pod uwagę, że Fonteny to jeden z największych talentów reprezentacji Francji i już znana postać na arenie międzynarodowej, ale ma za sobą trudny mecz z Holandią.

Dlaczego po prostu nie zatrzymać Guicharda/Fonteny'ego?

Ponieważ Argentyna to nie Holandia.

Guichard i Fonteny są w stanie bez problemu otrząsnąć się po porażce. Mając zaledwie 19 lat, taki mecz jest również częścią nauki na najwyższym poziomie. Sam FIP przedstawia Fonteny'ego, Boronada i Roberta jako trzon nowego francuskiego pokolenia.

Jednak sytuacja księgowa zmienia nasz sposób myślenia.

W starciu z Argentyną, która rozpoczęła Puchar Świata od porażki z Australią 3:0, Stupaczuk–Chingotto 6/1 6/1, Augsburger–Di Nenno 6/0 6/0 i Alfonso–Arce 6/1 6/0, Francja musi stworzyć federacje, które będą w stanie wyjść poza swoją strefę komfortu.

Proste powtórzenie tych samych par po porażce z Holandią byłoby jak nadzieja, że ​​ten sam system sprawdzi się w meczu z o wiele silniejszym przeciwnikiem.

Pablo Ayma mógłby kontynuować tę drogę. Ale moment wydaje się wymagać podjęcia ryzyka.

Prawdziwe pytanie brzmi: która Argentyna się pojawi?

I w tym momencie zagadka staje się praktycznie nierozwiązywalna.

Pierwszego dnia Argentynie udało się wyeliminować Tapię, Libaaka i kilka innych zawodników, wystawiając trzy niezwykle silne pary. Stupaczuk grał z Chingotto, Augsburger z Di Nenno, a Alfonso z Arce. Wszystkie trzy mecze zostały szybko wygrane.

Rodri Ovide i Gaby Reca mają też Tino Libaaka i, co najważniejsze, Agustína Tapię, numer jeden na świecie. Głębia składu Argentyny pozwala więc na realizację niemal każdej strategii.

Tapia i Chingotto stworzyliby znakomity duet. Stupaczuk i Di Nenno mogliby ponownie połączyć siły w Superpibes. Libaak i Augsburger zapewnili już Argentynie decydujący punkt w finale Mistrzostw Świata 2024. Alfonso i Arce wypracowali własne porozumienie po latach wspólnej gry.

Francja prawdopodobnie nie znajdzie więc „dobrej” argentyńskiej pary, na którą mogłaby polować.

Powinna raczej zadać sobie pytanie, które francuskie stowarzyszenie jest w stanie coś narzucić, niezależnie od przeciwnika.

Nie szukaj trzech cudów, lecz dwóch możliwości

To właśnie stanowi zasadniczą różnicę pomiędzy meczem z Holandią a meczem z Argentyną.

W starciu z Holendrami Francja musiała dominować przez cały mecz. Dlatego w ich najlepszym interesie leżało rozłożenie sił, aby wystawić trzy solidne pary.

W starciu z aktualnymi mistrzami świata strategia ta osiąga swoje granice.

Aby wygrać mecz międzynarodowy, potrzebujesz dwóch punktów. Nie trzech.

Francja może zatem musieć zaakceptować większą podatność na atak w jednym z meczów, aby zwiększyć swoje szanse w pozostałych dwóch. Para Leygue/Guichard skupiłaby znaczną część potencjału Francji. Joris-Bergeron zachowaliby jedyny zwycięski duet z pierwszej kolejki. Blanqué/Boronad wnieśliby na trzecie boisko połączenie doświadczenia i młodości.

 Leygue / Guichard.
Joris / Bergeron.
Blanqué / Boronad.
 

To byłby odważny wybór. I z pewnością nie bez ryzyka. Trzecia para również najprawdopodobniej ulegnie zmianie; moglibyśmy dać szansę Jérémy'emu Robertowi albo zagrać dwójkę młodych aktorów, którzy znają się od podszewki: Fonteny/Boronad.

Jednak po porażce z Holandią Francja nie jest już w sytuacji, w której może sobie pozwolić na samodzielną walkę o mistrzostwo świata. Do ćwierćfinału awansują tylko dwie najlepsze drużyny w grupie, a Les Bleus są teraz pod presją w grupie, w której grają aktualni mistrzowie świata, Argentyna.

Celem w meczu z Argentyną nie może być zatem ograniczenie strat. Musimy spróbować stworzyć dwa mecze.

Dwa mecze, które były na tyle wyrównane, że presja się odwróciła. Dwa mecze, w których francuska para mogła uwierzyć, że ma w sobie coś wyjątkowego. Dwie okazje, by przekształcić pozornie niemożliwą konfrontację w jedno z największych osiągnięć w historii francuskiego padla.

Po rozczarowaniu z Holendrami, Les Bleus mogą już nie mieć wiele do obrony.

I właśnie to może je uczynić niebezpiecznymi.

Antoine Tricolet

Odkryłem Padel Trafiłem do Hiszpanii przypadkiem, na kempingu. Od razu mnie wciągnęło; pasjonuję się padlem, śledzę wiadomości międzynarodowe i regionalne z takim samym entuzjazmem, jak sam sport.