Mistrzostwa Świata miały rozpocząć się od zwycięstwa nad Holandią, zanim Les Bleus mieli stawić czoła, niemal z całkowitą swobodą, argentyńskiej potędze. Scenariusz całkowicie się zmienił w poniedziałek w Dosze. Porażka 2:1 z Holendrami w meczu, który wydawał się być w zasięgu ręki, Francja wykorzystała już znaczną część swojego marginesu błędu.
Dylan Guichard i Timéo Fonteny przegrali 6:1, 7:5 ze Stenem Richtersem i Thijsem Roperem. Maxime Joris i Johan Bergeron uratowali sytuację francuskiej drużyny po przegraniu pierwszego seta, pokonując Meijer/Nolten 1:6, 6:3, 7:5. Wszystko rozstrzygnęło się w trzecim meczu, w którym Thomas Leygue i Bastien Blanqué, obrońcy tytułu mistrzowskiego, przegrali 6:4, 1:6, 6:3 z Bartem Van Opstalem i Julianem Prinsem.
Porażka jest niewątpliwie wielkim rozczarowaniem. Przede wszystkim jednak daje cenne lekcje przed zbliżającym się meczem Francji z Argentyną. Bo w składzie z Tapią, Chingotto, Stupaczukiem, Di Nenno, Augsburgerem, Libaakiem, Alfonso i Arce, próba powtórzenia trzech wyjściowych par z meczu z Holandią wydaje się mało uzasadniona.
Pytanie do Pabla Aymy jest teraz proste: Jak możemy wychować dwie francuskie pary zdolne do dokonania tak wielkiego wyczynu?
Holandia zignorowała planowany scenariusz.
Na papierze skład Francji na mecz z Holandią miał sens. Guichard i Fonteny połączyli siły dwóch najbardziej utalentowanych francuskich piłkarzy młodego pokolenia. Leygue i Blanqué stworzyli najbardziej doświadczony i uznany w kraju duet, zaledwie kilka tygodni po zdobyciu tytułu mistrza Francji. W pomocy oczekiwano, że Joris i Bergeron zapewnią stabilność.
Ale szlak opowiadał inną historię.
Guichard i Fonteny mieli niezwykle trudny początek meczu, zanim odnaleźli formę w drugim secie. Leygue i Blanqué również udowodniły, że potrafią całkowicie odwrócić losy meczu, dominując w drugim secie, ale nie udało im się utrzymać tej dynamiki w trzecim secie.
Z kolei jedyną francuską parą, która wygrała, była ta, która najgorzej zaczęła. Przegrywając początkowo 6:1, Joris i Bergeron zdołali utrzymać się w grze, odwrócić losy meczu i zapewnić sobie punkt pod koniec trzeciego seta.
Przed meczem z Argentyną należy koniecznie wziąć ten wynik pod uwagę.
Pierwsza decyzja: nie rozdzielać Jorisa/Bergeron
W tak krótkich rozgrywkach pewność siebie jest bardzo ważna. Maxime Joris i Johan Bergeron właśnie zdobyli jedyny punkt dla Francji w meczu z Holandią.
Oczywiście istnieją partnerstwa, które teoretycznie są silniejsze na papierze, ale po co od razu rozbijać parę, która po prostu dobrze sobie radzi z presją?
Ich zwycięstwo nie było idealne. Wynik 1/6 w pierwszym secie o tym przypomina. Ale ich umiejętność utrzymania się w meczu, odwrócenia losów meczu, a przede wszystkim zamknięcia trzeciego seta wynikiem 7/5 to dokładnie taki scenariusz, jakiego Francja będzie potrzebowała w meczu z Argentyną.
Stając naprzeciwko zawodników o niemal każdej przewadze w grze, Les Bleus prawdopodobnie nie będą w stanie kontrolować meczów od początku do końca. Będą musieli przetrwać okresy presji, zacisnąć zęby i wykorzystać nadarzające się okazje.
Joris-Bergeron właśnie to zrobił.
Pierwsza para: Maxime Joris – Johan Bergeron.
Leygue/Guichard: połączenie dwóch głównych francuskich gałęzi
To jest prawdopodobnie najbardziej obraźliwa opcja.
Thomas Leygue i Dylan Guichard to obecnie dwaj Francuzi, którzy wykazali się największymi umiejętnościami w rywalizacji z czołowymi międzynarodowymi tenisistami. Guichard pokonał w Lyonie w tym sezonie Sanyo Gutiérreza i Javiego Garrido z Adamem Axelssonem, a Leygue został pierwszym Francuzem, który dotarł do czwartej rundy turnieju wielkoszlemowego we wrześniu, na kortach Rolanda Garrosa.
Przede wszystkim, ich partnerstwo naturalnie się uzupełnia: Guichard jest lewonożny i gra po prawej stronie, podczas gdy Leygue może grać na lewej stronie.
W meczu z Holandią Pablo Ayma zdecydował się rozdzielić dwóch najwyżej notowanych zawodników, aby rozłożyć siły, ale ta decyzja się nie opłaciła. W meczu z Argentyną strategia mogła być zupełnie inna.
Francja nie będzie faworytem w żadnym z trzech meczów. Dlatego poszukiwanie trzech wyrównanych duetów może nie leżeć już w ich interesie. Muszą zamiast tego stworzyć co najmniej jedną parę zdolną do realnego zagrożenia dla argentyńskiego duetu przez półtorej godziny.
Leygue–Guichard ma prawdopodobnie najwyższy sufit.
Leygue wnosi siłę, grę w powietrzu i umiejętność zdobywania punktów. Guichard potrafi stworzyć dużo miejsca po prawej stronie, przyspieszyć lewą nogą i w dużej mierze wspierać akcję.
To byłoby ryzykowne. Ale w meczu z Argentyną brak ryzyka może być jeszcze bardziej niebezpieczny.
Druga para: Thomas Leygue – Dylan Guichard.
A dla trzeciego? Blanqué/Boronad, zamiast reprodukować Blanqué/Leygue
Tutaj wybór staje się znacznie trudniejszy.
Oczywiście kuszące byłoby pozostawienie Blanqué i Leygue w wyjściowym składzie. Obaj panowie właśnie zdobyli razem mistrzostwo Francji i łączą ich takie porozumienie, którego nie da się odbudować w kilka dni. Porażka z Holandią nie powinna przekreślić wszystkiego, co zbudowali.
Jednak przeniesienie Leygue'a do Guicharda wymusza przebudowę trzeciego duetu.
Stowarzyszenie Bastien Blanqué / Yoan Boronad Miałoby to sens. Co więcej, nie jest to całkowicie eksperymentalne: obaj panowie już w tym sezonie dzielili tor w ramach cyklu FIP.
Blanqué wniósłby ogromne doświadczenie nabyte w rozgrywkach drużynowych, natomiast Boronad wniósłby świeżość, jakość gry piłką i przede wszystkim beztroskie podejście, co może okazać się cenne w meczu, w którym presja będzie spoczywać głównie na Argentynie.
Byłaby tu też ciekawa logika pokoleniowa: otoczenie młodego Francuza graczem, który doskonale zna ten rodzaj meczu, zamiast wystawiania dwóch bardzo młodych graczy przeciwko drużynie mistrzów świata.
Trzecia para: Bastien Blanqué – Yoan Boronad.
To oznaczałoby, że Timéo Fonteny i Jérémy Robert będą siedzieć na ławce rezerwowych w tym meczu. To rzeczywiście trudna decyzja, biorąc pod uwagę, że Fonteny to jeden z największych talentów reprezentacji Francji i już znana postać na arenie międzynarodowej, ale ma za sobą trudny mecz z Holandią.
Dlaczego po prostu nie zatrzymać Guicharda/Fonteny'ego?
Ponieważ Argentyna to nie Holandia.
Guichard i Fonteny są w stanie bez problemu otrząsnąć się po porażce. Mając zaledwie 19 lat, taki mecz jest również częścią nauki na najwyższym poziomie. Sam FIP przedstawia Fonteny'ego, Boronada i Roberta jako trzon nowego francuskiego pokolenia.
Jednak sytuacja księgowa zmienia nasz sposób myślenia.
W starciu z Argentyną, która rozpoczęła Puchar Świata od porażki z Australią 3:0, Stupaczuk–Chingotto 6/1 6/1, Augsburger–Di Nenno 6/0 6/0 i Alfonso–Arce 6/1 6/0, Francja musi stworzyć federacje, które będą w stanie wyjść poza swoją strefę komfortu.
Proste powtórzenie tych samych par po porażce z Holandią byłoby jak nadzieja, że ten sam system sprawdzi się w meczu z o wiele silniejszym przeciwnikiem.
Pablo Ayma mógłby kontynuować tę drogę. Ale moment wydaje się wymagać podjęcia ryzyka.
Prawdziwe pytanie brzmi: która Argentyna się pojawi?
I w tym momencie zagadka staje się praktycznie nierozwiązywalna.
Pierwszego dnia Argentynie udało się wyeliminować Tapię, Libaaka i kilka innych zawodników, wystawiając trzy niezwykle silne pary. Stupaczuk grał z Chingotto, Augsburger z Di Nenno, a Alfonso z Arce. Wszystkie trzy mecze zostały szybko wygrane.
Rodri Ovide i Gaby Reca mają też Tino Libaaka i, co najważniejsze, Agustína Tapię, numer jeden na świecie. Głębia składu Argentyny pozwala więc na realizację niemal każdej strategii.
Tapia i Chingotto stworzyliby znakomity duet. Stupaczuk i Di Nenno mogliby ponownie połączyć siły w Superpibes. Libaak i Augsburger zapewnili już Argentynie decydujący punkt w finale Mistrzostw Świata 2024. Alfonso i Arce wypracowali własne porozumienie po latach wspólnej gry.
Francja prawdopodobnie nie znajdzie więc „dobrej” argentyńskiej pary, na którą mogłaby polować.
Powinna raczej zadać sobie pytanie, które francuskie stowarzyszenie jest w stanie coś narzucić, niezależnie od przeciwnika.
Nie szukaj trzech cudów, lecz dwóch możliwości
To właśnie stanowi zasadniczą różnicę pomiędzy meczem z Holandią a meczem z Argentyną.
W starciu z Holendrami Francja musiała dominować przez cały mecz. Dlatego w ich najlepszym interesie leżało rozłożenie sił, aby wystawić trzy solidne pary.
W starciu z aktualnymi mistrzami świata strategia ta osiąga swoje granice.
Aby wygrać mecz międzynarodowy, potrzebujesz dwóch punktów. Nie trzech.
Francja może zatem musieć zaakceptować większą podatność na atak w jednym z meczów, aby zwiększyć swoje szanse w pozostałych dwóch. Para Leygue/Guichard skupiłaby znaczną część potencjału Francji. Joris-Bergeron zachowaliby jedyny zwycięski duet z pierwszej kolejki. Blanqué/Boronad wnieśliby na trzecie boisko połączenie doświadczenia i młodości.
Leygue / Guichard.
Joris / Bergeron.
Blanqué / Boronad.
To byłby odważny wybór. I z pewnością nie bez ryzyka. Trzecia para również najprawdopodobniej ulegnie zmianie; moglibyśmy dać szansę Jérémy'emu Robertowi albo zagrać dwójkę młodych aktorów, którzy znają się od podszewki: Fonteny/Boronad.
Jednak po porażce z Holandią Francja nie jest już w sytuacji, w której może sobie pozwolić na samodzielną walkę o mistrzostwo świata. Do ćwierćfinału awansują tylko dwie najlepsze drużyny w grupie, a Les Bleus są teraz pod presją w grupie, w której grają aktualni mistrzowie świata, Argentyna.
Celem w meczu z Argentyną nie może być zatem ograniczenie strat. Musimy spróbować stworzyć dwa mecze.
Dwa mecze, które były na tyle wyrównane, że presja się odwróciła. Dwa mecze, w których francuska para mogła uwierzyć, że ma w sobie coś wyjątkowego. Dwie okazje, by przekształcić pozornie niemożliwą konfrontację w jedno z największych osiągnięć w historii francuskiego padla.
Po rozczarowaniu z Holendrami, Les Bleus mogą już nie mieć wiele do obrony.
I właśnie to może je uczynić niebezpiecznymi.
Odkryłem Padel Trafiłem do Hiszpanii przypadkiem, na kempingu. Od razu mnie wciągnęło; pasjonuję się padlem, śledzę wiadomości międzynarodowe i regionalne z takim samym entuzjazmem, jak sam sport.






































































































Pozostawienie Coello na trzeci mecz: dlaczego Juanjo Gutiérrez podjął to ryzyko
La Châtaigneraie otwiera swoją akademię padla 20 minut od Paryża z Maxime’em Moreau i Quentinem Chauvineau
Mistrzostwa Świata 2026 – Klasyfikacja końcowa 32 krajów: Hiszpania odnosi podwójne zwycięstwo
Milion euro na szkolenie nowego pokolenia: Włochy stawiają na współpracę między klubami
„Złożyłem podanie o posadę trenera reprezentacji Francji”: cel Adriena Maigreta
Fonteny/Joris po ich „prawie” niespodziewanym zwycięstwie nad Tapia/Libaak: „Wierzyliśmy do samego końca”
Mistrzostwa Świata 2026 – Pięciu piłkarzy wykluczonych z Mistrzostw Świata ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi: Íñigo Jofre potępia sytuację
Coello/Tapia przed finałem Wielkiego Szlema w Kuwejcie przeciwko Tello/Arce: „To dwaj zawodnicy, którzy sprawiają nam wiele problemów”
Mistrzostwa Międzyklubowe Padla 2028: Podano daty konferencji krajowych 1, 2 i międzyregionalnych
P1000 Padel Sphere – Robat i Debroy zdobywają tytuł w Sens, po raz pierwszy w historii Zii Debroya
Dubaj P1 – Leygue awansuje do ostatniej rundy kwalifikacyjnej, Godallier odpada w pierwszej rundzie
P1000 wł. Padel – Majdoubi/Moga pokonują Lespes/Isaac i jako faworyci zdobywają tytuł
Mistrzostwa Świata 2026 – Paquito Navarro żegna się z reprezentacją Hiszpanii i zdobywa czwarty tytuł mistrza świata, zamykając 18 lat historii
Padel, trening siłowy, a nawet HYROX: kluby zmieniają swój model
Wynajem kortów do padla: globalny rynek szacowany na 4,6 miliarda euro
FIP Beyond: nowy światowy cykl padla dla amatorów i seniorów
Ponad 6300 graczy z rankingu FIP: profesjonalny padel staje się coraz bardziej międzynarodowy, ale dominuje Hiszpania
Pamięć, refleks, koncentracja: co dzieje się w naszym mózgu, gdy gramy w padla?
P2000 czy P3000: jakie będą różnice w nagrodach pieniężnych, formacie i organizacji w 2028 roku?
Dlaczego Libaak/Alfonso potrafią pokonać prawie wszystkich… oprócz Coello/Tapii?
Czy padel może pomóc mózgowi w regeneracji po chemioterapii?
Co ujawnia analiza uderzenia: forehand tenisowy kontra padel bandeja
Czy bandeja zniknęła ze współczesnego padla?
Płaski forhend w padlu: 5 ćwiczeń Cristiana Álvareza, które pomogą Ci zyskać kontrolę i efektywność
Dlaczego umiejętność gry po prawej i lewej stronie może mieć ogromne znaczenie
Tapia zdradza swój przepis na pokonanie Coello / Tapia: „Postawiłbym wszystko na siebie”
Jak Coello udaremnił plan Chingotto
Czy w padlu chemia między parą liczy się tak samo jak umiejętności indywidualne?
Organizacja P2000 lub P3000: ile to naprawdę kosztuje kluby?
Czy tracisz swoją pozycję w rankingu? Padel FFT po ponad roku bez licencji / bez konkurencji?
Coello z graczem z zerową liczbą punktów przed dwoma graczami z pierwszej dziesiątki: czy należy dokonać przeglądu rankingu FIP?
Kuwejt Major: Chingotto/Galán odpadli, Alejandro Galán kontuzjowany, Coello/Tapia jedynymi faworytami?
Julien Seurin szczerze opowiada o swoim stanie psychicznym: „Wątpliwości jest znacznie więcej niż chwil szczęścia”.
Padel Nagrody Quest: Dziesięciu specjalistów w walce o tytuł najlepszego obozu treningowego padla roku
Padel Xperience: Otwarcie Akademii odbędzie się 2 listopada w Marcheprime, a inauguracja kompleksu planowana jest na 2027 rok
Dzień Wszystkich Świętych – Les Pyramides organizuje obóz treningowy padla dla dorosłych, a na zakończenie tygodnia odbędzie się turniej P50
Les Pyramides: po 12 kortach do padla klub skupia się na szkoleniu młodzieży