Thomas Leygue i Bastien Blanqué  Wykorzystali swój wywiad po mistrzostwach Francji w 2026 roku, aby odnieść się do komentarzy, które usłyszeli podczas zawodów. Ich sposób na wzajemne wspieranie się, ich świętowanie, ich czasami widoczna frustracja na torze: obaj Francuzi przyznają się do tego. A za ich odpowiedzią kryje się szersza debata na temat  poświęcenia związane z profesjonalnym sportem, stosunek do sukcesu i francuska kultura, którą czasami uważają za zbyt powściągliwą. 

Thomas Leygue: „Nic mnie nie dotyczy”.

Po omówieniu finału i nowego tytułu,  Thomas Leygue  chce przekazać wiadomość.

Podczas meczów Francuz spotkał się z komentarzami dotyczącymi jego zachowania na torze. Jego ekspresja, doping, a nawet frustracja były niekiedy krytykowane.

Leygue zaczyna od wyjaśnienia:

 „Mam jedną wielką zaletę i nie wstydzę się tego powiedzieć: nic na mnie nie wpływa”. 

Komentarze nie powstrzymują go od gry. Ale przede wszystkim chce wyjaśnić, co publiczność niekoniecznie dostrzega za kilkoma sekundami irytacji czy szczególnie demonstracyjnym świętowaniem.

„Postaraj się wrócić po kontuzji i trenuj każdego dnia”.

Thomas Leygue zachęca swoich krytyków, aby spojrzeli dalej niż tylko na mecz.

„Życzę ci dnia, w którym wstaniesz rano, pójdziesz na trening, nabawisz się kontuzji, spróbujesz wrócić i będziesz pracować każdego dnia, aby być w najlepszej formie”.

To stwierdzenie nieuchronnie nawiązuje do jego własnej drogi. Po poważnej kontuzji ścięgna Achillesa Francuz musiał przejść długą rehabilitację, zanim stopniowo powrócił do rywalizacji, a następnie do swojego najwyższego poziomu.

Według niego, to właśnie nagromadzenie prac wyjaśnia intensywność, z jaką przeżywa każde spotkanie.

 „Zrozumieć, dlaczego wzajemnie się wspieramy, dlaczego czujemy frustrację i dlaczego jest tak wiele do stracenia, gdy pracujemy w zawodzie”. 

„Włożyliśmy w to wszystkie nasze pieniądze, cały nasz czas, wszystkie nasze wątpliwości”.

Leygue kontynuuje, omawiając mniej widoczną rzeczywistość zawodowego świata sportu.

Za turniejami kryją się treningi, podróże, zmęczenie, kontuzje, ale także inwestycje finansowe i okresy zwątpienia.

 „Dajemy z siebie wszystko, inwestujemy w to wszystkie nasze pieniądze, inwestujemy w to cały nasz czas, wszystkie nasze wątpliwości”. 

Następnie dodaje:

„Dużo podróży, dużo zmęczenia, dużo wątpliwości, dużo zmian. Bycie profesjonalnym graczem jest bardzo skomplikowane”.

Nie ma jednak mowy o przedstawianiu się jako ofiary.

 „Nie narzekam, bo to jest życie, jakiego zawsze pragnąłem”. 

Jego przesłanie ma przede wszystkim umieścić w odpowiednim kontekście pewne reakcje zaobserwowane na torze.

Kiedy zachęca i świętuje z Blanqué, nie chodzi mu tylko o przesadę.

„Wzajemnie się wspieramy, bo to nasze życie i dla niego żyjemy”.  Żyjemy dla takich chwil.  »

Blanqué: „Wzajemne wspieranie się nie leży w kulturze francuskiej”.

 Bastien Blanqué  następnie przejmuje i rozszerza debatę.

W przypadku Tuluzy część krytyki wynika również z różnic kulturowych.

Ponieważ sam przez długi czas mieszkał i grał w Hiszpanii, uważa, że ​​wyrażanie pewności siebie i emocji nie jest wszędzie postrzegane w ten sam sposób.

 „Niestety, nie jest częścią francuskiej kultury, aby wzajemnie się wspierać, być dumnym, jak powiedział Thomas, być dumnym ze swoich zalet, mieć odrobinę ego.” 

Blanqué wyraźnie porównuje Francję do Hiszpanii, Ameryki Południowej i Stanów Zjednoczonych.

„Nie mamy tej samej kultury. We Francji zawsze trzeba być trochę dyskretnym i nie okazywać za bardzo swoich emocji”.

Uważa, że ​​w pewnych sytuacjach w sporcie na wysokim poziomie takie ograniczenie jest trudne do pogodzenia.

 „Kiedy jesteś w trudnej sytuacji i jest ci źle, to nie może zadziałać”. 

Blanqué omawia kontuzję Leygue

Na poparcie swoich słów Bastien Blanqué odwołuje się do znacznie bardziej osobistego zdarzenia.

Był obecny, gdy Thomas Leygue doznał poważnego urazu ścięgna Achillesa.

 „Byłem tam w dniu, w którym doznał urazu; płakał w moich ramionach”. 

Kilka miesięcy później Blanqué zobaczył, jak jego partner stopniowo wraca do czołówki.

„Dziś wrócił do swojej najlepszej formy. Grał znakomicie przez ostatnie trzy miesiące”.

Dla niego nie było możliwe oddzielenie zachęt i świętowania od całej podjętej podróży.

Blanqué odwołuje się także do swojego własnego sezonu, w którym osiągnął trudniejsze wyniki na arenie międzynarodowej.

„Ja też miałem problemy przez cały sezon w tym roku. Próbowaliśmy wrócić i ostatecznie wygraliśmy Mistrzostwa Francji”.

Nic więc dziwnego, że świętują.

Leygue: „Nie ma wstydu w zwycięstwie”.

Następnie Thomas Leygue zabrał głos i wygłosił zdanie podsumowujące ich stanowisko:

 „Nie ma wstydu w zwycięstwie”. 

Dla niego pokora i świętowanie są ze sobą w pełni zgodne.

„Kiedy wygrywamy, pozostajemy bardzo skromni, ale mamy wszelkie powody do świętowania i gratulowania sobie całej wykonanej pracy”.

Leygue podaje przykład szczególnie  Rafael Nadal znany ze swojej intensywności i sposobu motywowania się na boisku.

Celem nie jest oczywiście porównywanie się z Hiszpanem pod względem osiągnięć sportowych, ale przypomnienie wszystkim, że na najwyższym poziomie  Wyrażanie emocji jest również częścią rywalizacji .

„Mamy aspiracje, chcemy być jak najlepsi na świecie. Wstajemy każdego ranka, żeby być lepsi”.

Przed zakończeniem:

 „Nie ma nic złego w tym, żeby wzajemnie się wspierać”. 

Franck Binisti

Franck Binisti odkrył padla w Club des Pyramides w 2009 roku w regionie paryskim. Od tego czasu Padel stał się częścią jego życia. Często można go zobaczyć podczas tournee po Francji, gdzie relacjonuje najważniejsze francuskie wydarzenia związane z padelem.